برای فرزاد نعمتی٬ صادق طولابی و آخرین روزهای زندگی خوابگاهی 

فرض كن روزنامه هاتو خوندي و حرفاي تازه داري واسه زدن
فرض كن ‌سيگارتم كشيدي و ديگه وقت خوابته، قاعدتاً
فرض كن تازه رسيده م فرض کن از همه خسته م و وقت خوابمه
فرض كن، یه آدمی قد خودت، فرض كن یه آدمم که آدمه
پايه اي يه دست ورق بازي كنيم؟ حرف تازه داري با هم بزنيم؟
پايه اي تو قوري چايي دم كنيم حرف خوب می ذاری با هم بزنیم؟
پایه ای «ابی» بذارم تا سحر؟ پایه ای فردا صبحو نریم کلاس؟
پایه ای با هم دیگه داد بزنیم «صدایی که خنجرش رو به خداس»؟
سهم من از اين شبا فقط همین لحظه هاییه که شاید پایه شی
این شبا، این آسمون همین اتاق، تنها جائیه که باید پایه شی

فرض کن روزنامه هاتو خوندی و وقتشه یه شب باهم حرف بزنیم!

محمد نویری
خرداد-شهریور۸۷